به گزارش پایگاه خبری قم نما به نقل از ستاد خبری چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر قم، پردیس سینمایی بازار شهر، در اولین سانس شب پنجم جشنواره، میزبان انبوه تماشاگرانی بود که برای دیدن فیلم «کوچ» آمده بودند. این فیلم که تمامی بلیت‌هایش به فروش رفته بود، پس از پایان نمایش با تشویق حضار مواجه شد. طراحی صحنه، لباس و گریم، به‌ویژه در به تصویر کشیدن فضای روستاها و عشایر کرمان در دهه‌های ۳۰ تا ۵۰ شمسی، از نقاط قوت برجسته اثر محسوب می‌شود. «کوچ» را می‌توان یکی از آثار شاخص جشنواره امسال دانست، هرچند منتقدان معتقدند بازنگری در ضرب‌آهنگ تدوین می‌تواند به بهبود آن کمک کند.  در سانس دوم همین پردیس سینمایی، فیلم «غبار میمون» به نمایش درآمد. این اثر در دام کلیشه‌ها و روایت‌های نخ‌نما گرفتار شد و تجربه‌ای ناامیدکننده و کش‌دار برای مخاطب رقم زد. فیلم می‌توانست با انسجام روایی، شخصیت‌پردازی قوی‌تر و حذف خرده‌روایت‌های زائد، به اثری قابل تأمل تبدیل شود، اما در نهایت بیش از یک تله‌فیلم ضعیف نتوانست انتظارات را برآورده سازد.  در سانس ویژه پردیس سینمایی بازار شهر، جدیدترین ساخته محمدحسین مهدویان، «نیم شب»، با استقبال پرشور مخاطبان و تکمیل ظرفیت سالن، به نمایش درآمد.  سینما تربیت نیز در سانس اول میزبان فیلم «کارواش» به کارگردانی احمد مرادپور بود. این فیلم با ورود به موضوع کمتر پرداخته‌شده فساد اقتصادی و پولشویی، تلاش می‌کند تصویری واقع‌گرایانه از تأثیر این پدیده‌ بر زندگی مردم ارائه دهد. روایت چندلایه، تدوین‌های موازی هوشمندانه و بازی‌های درخشان حسین مهری در کنار امیر آقایی، پانته‌آ پناهی‌ها و خاطره اسدی، وزن دراماتیک فیلم را افزایش داده است. «کارواش» با وجود برخی ضعف‌ها، نویدبخش تأملات جدید در سینمای اجتماعی ایران و آغازگر جریانی برای تعمیق روایت‌های اقتصادی است.  دومین فیلم به نمایش درآمده در سینما تربیت، «کافه سلطان» به کارگردانی مصطفی رزاق کریمی بود. این اثر تلاش می‌کند میان درام خانوادگی و مضمون جنگ، تعادلی انسانی برقرار کند. رزاق‌کریمی به جای تمرکز مستقیم بر جنگ، از آن به عنوان بستری برای تحول روابط شخصی و عاطفی شخصیت‌ها بهره می‌برد. در نیمه نخست، فیلم با تکیه بر جزئیات روان‌شناختی و رشد آرام روابط خانوادگی در فضایی باورپذیر، موفق عمل می‌کند. درخشش آزیتا حاجیان در نقش «مهتاب» نقطه قوت بازیگری فیلم است. با این حال، «کافه سلطان» در نیمه دوم دچار شعارزدگی شده و از ظرفیت اولیه خود فاصله می‌گیرد. این فیلم تلاشی صادقانه برای بازآفرینی درام انسانی در بستر بحران است، اما می‌توانست با دوری از روایت‌های تظاهری و نمادین، به اثری قوی‌تر تبدیل شود./

اخبار مرتبط